ผมนั่งทำงานอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์มานานแสนนาน ตลอดระยะเวลาที่ได้ร่ำเรียนวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์ด้วยหนังสือเล่มหนาหลายสิบเล่ม ทั้ง สถาปัตยกรรมคอมพิวเตอร์ที่น่ารู้ การจัดการฐานข้อมูลที่เป็นหัวใจของ Information Technology สุดยอดแคลคูลัสชวนปวดหัว ทฤษฎีคณิตศาสตร์ชวนหลับ หรือไม้ตายเด็กไทยอย่างการโปรแกรมมิ่งภาษาคอมพิวเตอร์ ไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากตัวเลขรายได้สวยๆ ที่ชวนให้ผมหลงไหลในมนต์เสน่ห์ของเครื่องมือช่วยชีวิตผู้คนบนโลกหลังยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมใบนี้

จึงเหมือนเอาเด็กเลี้ยงควายไปขายปุ๋ย ผมกระโจนออกห่างจากวิชาวิทยาการคอมพิวเตอร์มาไกลแสนไกล เรียกร้องงานศิลปะ หันหน้าเข้าหาความคิดสร้างสรรค์ สองวิชาที่ได้ใช้งานจริงเหลือเพียงแค่ คอมพิวเตอร์กราฟิก และมัลติมีเดีย ที่ได้นำความรู้เชิงเทคนิคอันหนักอึ้งมาปรับใช้กับการออกแบบจริงๆ เท่านั้น นอกจากนั้นผมนำเอกสารที่เหลือไปรวมกับเศษไม้ใช้จุดไฟปิ้งไก่ปิ้งปลาในงานบาร์บีคิวปาร์ตี้เมื่อครั้งจบการศึกษาที่หน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว

นี่อาจเป็นหนึ่งในตัวอย่างภาพการแตกสลายของความศรัทธาในวิชาชีพที่พบเห็นได้ทั่วไป ตราบใดที่ระบบการศึกษาไทยยังคงหลงทิศผิดประเด็นอย่างเช่นในอดีต จนแม้เวลาและความเจริญรอบโลกก้าวผ่านทุกๆ อย่างก็ยังคงเหมือนเดิม เพราะเมื่อวัฒนธรรมหนึ่งเป็นเช่นไรผู้คนส่วนใหญ่ก็ย่อมเป็นเช่นนั้นอยู่เสมอ แม้ระบบการศึกษาจะถูกพัฒนาขึ้นมากกว่าแต่ก่อน จำนวนคณาจารย์ที่มีความรู้ความสามารถก็มากขึ้นจนแทบจะเดินชนไหล่กันเล่น แต่ด้วยวัฒนธรรมความเป็นชาติเรื่อยๆ บ้างก็ขี้เกียจคิด บ้างก็ขี้เกียจขยับ ทำให้การเรียนการสอนแม้ในปัจจุบันยังคงเป็นการสอนแบบท่องจำไปวันๆ และที่น่าแปลกก็คือ เด็กส่วนใหญ่ก็ยินดีที่จะท่องจะจำจนกลายเป็นกระดาษว่างๆ รอการขีดเขียนเสียด้วย

ผมยังจดจำประโยคในเรื่องสั้นของวรวิช ทรัพย์ทวีแสง เพื่อนนักเขียนคนหนึ่งของผมได้เป็นอย่างดี ว่าสังคมก็คล้ายกับมดเดินตามตูดกัน เมื่อวันหนึ่งที่พระเจ้าเริ่มเบื่อหน่ายก็ทรงเสกให้มดตัวหนึ่งกล้าหาญเดินออกจากแถวเส้นตรงนั้น มันอาจภูมิใจในสิ่งที่ได้ทำ อาจอยากลองค้นหาเป้าหมายชีวิตด้วยตัวมันเอง และจนเมื่อตอนท้ายของเรื่องมาถึง... มดตัวอื่นๆ ก็เดินตามตูดมดแหกคอกตัวนี้มาเช่นเดิม หรือพระเจ้าอาจยังทรงเบื่อหน่ายไม่พอ!